روحانى و درك جلوه‌هاى ذات پاك حق ، و سرمست شدن از باده طهور عشق او است ، همان لذتى كه تا كس نبيند نمىداند . و اينكه مواهب مادى بهشت در آيات قرآن به تفصيل آمده ، اما مواهب معنوى و لذات روحانى به صورت سربسته بيان شده به خاطر همين است كه اولى قابل توصيف است و دومى غير قابل توصيف ! . در معنى « * ( رِزْقٌ مَعْلُومٌ ) * » سخنان فراوان ديگرى نيز گفته شده ، آيا وقتش معلوم است ؟ يا بقاء و دوامش ؟ و يا سائر مشخصات آن ؟ اما بنا بر آنچه در بالا گفتيم كلمه « معلوم » تعبير « سربسته اى است براى اين مواهب توصيف ناشدنى . سپس به بيان نعمتهاى ديگر پرداخته ، و قبل از هر چيز از نعمتهاى بهشتى نام مىبرد ، آن هم نعمتهايى كه با نهايت احترام به بهشتيان داده مىشود ، مىگويد : « براى آنها ميوه‌هاى رنگارنگ است » ( * ( فَواكِه ) * ) . « و آنها گرامى و مكرمند » ( * ( وَهُمْ مُكْرَمُونَ ) * ) . نه همچون حيواناتى كه آذوقه در مقابل آنها مىريزند ، بلكه به صورت ميهمانهاى عزيزى با نهايت احترام از آنها پذيرايى مىشود . از نعمت ميوه‌هاى رنگارنگ و احترام و گراميداشت كه بگذريم سخن از جايگاه آنها به ميان مىآيد ، مىفرمايد : « جايگاه آنها در باغهاى سرسبز و پر نعمت بهشت است » ( * ( فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ) * ) . هر نعمتى بخواهند در آنجا هست و هر چه اراده كنند در برابر آنها حاضر است . و از آنجا كه يكى از بزرگترين لذات انسان بهره گرفتن از مجلس انس با دوستان يك رنگ و باصفا است ، در چهارمين مرحله به اين نعمت اشاره كرده